Στο επίκεντρο του μυθιστορήματός μου “Συνένοχοι”, Εκδ. Ψυχογιός, βρίσκεται ένας βιασμός που αποτελεί και τον καταλύτη για όλη την κατοπινή πλοκή. Τον βιασμό παρακολουθούν πέντε αθέατοι μάρτυρες που δεν επεμβαίνουν, τον αφήνουν να συμβεί. Ο καθένας στη συνέχεια ερμηνεύει και συμβιβάζεται με το συμβάν ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία και το βιογραφικό του.

Ετσι συμβαίνει και με ό,τι διαβάζουμε και ακούμε σήμερα. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές αναγνώσεις: Φρίττουμε, αγανακτούμε, αμφισβητούμε, απορρίπτουμε.

Τρία πράματα είναι όμως σίγουρα:

-Ο βιασμός είναι εγκληματική πράξη.

-Η κατάχρηση εξουσίας καταλύει κάθε έννοια ηθικής.

-Τα θύματα κουβαλούν όλη τους τη ζωή τις συνέπειες αυτού που βίωσαν

Σχετικά με το πρώτο: Παρά την γυναικεία χειραφέτηση η κοινωνία είναι ανδροκρατούμενη, και έχει θέσει από καταβολής κόσμου κανόνες στη σχέση αρσενικό-θηλυκό. Αν η γυναίκα δεν τηρήσει τα προβλεπόμενα από την  κοινωνία, τα “ήθελε”. Διασύρεται λοιπόν και εξευτελίζεται. Οπότε σιωπά.

Στη δεύτερη περίπτωση: Αν μια γυναίκα χάσει τη δουλειά της ή υποβαθμιστεί επειδή δεν ενέδωσε, δεν θα βρει το δίκιό της. Οπότε κλείνει τα μάτια, δίνει στο ρεμάλι που την εκβιάζει αυτό που θέλει και χάνει για πάντα τον αυτοσεβασμό της.

Τρίτον: Το τραύμα μένει για πάντα, επουλώνεται ίσως – όχι πάντοτε – γίνεται ουλή αλλά υπάρχει.

Το θύμα το σκουπίζει κάτω από το χαλί, σαπίζει όμως σαν χαλασμένο δόντι. Και ζητάει το μερτικό του. Όταν η πίεση γίνεται αφόρητη η γυναίκα  αναγκάζεται να το βγάλει προς τα έξω. Είναι τότε που αποφασίζει να μιλήσει, μπας και ελευθερωθεί. Βάζει στην άκρη κάθε αίσθημα αιδημοσύνης. Ξέρεις ότι θα την  κατασπαράξουν. ΑΛΛΑ ΤΟ ΤΟΛΜΑΕΙ.  Είναι ο μόνος τρόπος.